„Przychodzę grzeszny”/ ”Just as I am”

Charlotte Elliot

 Charlotte Elliott urodziła się 18 marca 1789r. w Clampham. Była córką wielebnego Charlesa Elliotta, w którego domu często przyjmowani byli różni duchowni. W 1822r. podczas wizyty jednego z nich, dr Ceasera Melana z Genewy, Charlotte nawróciła się. Oto jak wyglądała ta historia:

 Pewnego wieczoru, podczas rozmowy, boży sługa poruszył temat osobistej relacji z Bogiem i zapytał Charlotte, czy sama wie, czy rzeczywiście jest chrześcijanką. Miała słabe zdrowie i często nękał ją silny ból, co ją denerwowało. Ostra choroba zrobiła z niej inwalidkę. Oburzyła się za tak bezpośrednio postawione pytanie i nadąsana odparła, że o religii nie ma ochoty dyskutować. Dr Melan odparł, jak zwykle w kulturalny sposób, że nie będzie poruszać tematu, który jest dla niej niemiły, ale będzie się modlił, żeby mogła oddać swe serce Chrystusowi i służyć Bogu talentami, jakie od niego dostała. Kilka dni później przeprosiła za swój nieuzasadniony atak i wyznała, że jego pytanie mocno ją zaniepokoiło. Jak zbyt grzeszna, by być zbawiona. Nie wie, co powinna zrobić, by móc przyjść do Jezusa. „Musisz przyjść do niego taka, jaka jesteś” (ang. just as you are). Dr Malanowi nawet nie przyszło do głowy, że jego słowa mogą być powtarzane w pieśni przez cały świat! Przez całe życie Charlott Elliott szczególnie celebrowała dzień, w którym jej szwedzki przyjaciel wskazał jej drogę do Chrystusa, ponieważ uważała go za swoje duchowe urodziny. Chociaż napisała ten tekst dopiero w roku 1836, czternaście lat później, jest oczywiste, że nigdy nie zapomniała jego słów, gdyż tworzą one sens jej hymnu.

 Charlotte Elliotte dożyła osiemdziesięciu dwu lat, nigdy nie odzyskawszy pełnego zdrowia i często męczyły ją okresy wielkiego cierpienia fizycznego. O swoich dolegliwościach pisała: „On i tylko On wie, dzień po dniu, godzina po godzinie walczyć z powalającą niemocą fizyczną, wyczerpaniem i cierpieniem, a mimo to nie poddawać się, nie ulegać nieróbstwu, nie wpadać w depresję i nie być niestabilnym, do czego ciało w tym momencie bardzo mnie kusi. Ale każdego ranka wstaję zdeterminowana, by iść zgodnie ze swoim mottem: Jeśli człowiek pójdzie za Mną, niech zaprzeczy sobie, weźmie swój krzyż i pójdzie za Mną.”

Innym razem pisała: „ Bóg widzi, Bóg mnie prowadzi, Bóg mnie chroni. Jego łaska mnie otacza, a Jego głos często przekonuje mnie, bym była szczęśliwa i święta służąc mu tam, gdzie jestem.”

 Zaczerpnięta ze źródeł rodzinnych historia powstania hymnu „Przychodzę grzeszny” („Jak jestem idę”) podana przez Dr Moule’a:

 Charlotte Elliotte miła 45 lat, czuła się dość nieprzydatna ze względu na stan zdrowia, podczas, gdy wokół toczyły się nieustanne działania związane z wizją jej brata, wielebnego H.V.Elliotta. Planował zbudowanie szkoły dla dzieci ubogich duchownych. Aby wspomóc projekt został zorganizowany kiermasz. Całe Westfield Lodge było postawione na równe nogi. Każdy członek wielkiego koła był dzień i noc pochłonięty przygotowaniami oprócz jednej, schorowanej siostry Charlotte – tak samo podekscytowanej jak wszyscy, ale nie mogącej pomóc fizycznie. Noc przed kiermaszem złapały ją spędzające sen z powiek myśli o jej pozornej bezużyteczności. I te myśli przeistoczyły się w wewnętrzny konflikt, gdy zadała sobie pytanie o prawdziwość całego swojego duchowego życia, czy nie jest to może tylko złudzenie, które mogłoby zostać boleśnie rozwiane.

Następnego dnia, podczas pracowitego kiermaszu kłopoty nocy wróciły do niej z jeszcze większa siłą i poczuła, że muszą być przekazane Bogu i zostać przez Niego pokonane. Jej dusza została napełniona pewnością, że jej zbawienie, jej Pan, Jego moc, Jego obietnice to nie emocje, ale prawda. Chwyciła za pióro i przelała na papier motto swojej wiary w słowach pieśni „Przychodzę grzeszny” („Jak jestem idę”). Po jakimś czasie przyszła jej bratowa, by zobaczyć, co u niej i przynieść kilka wieści o pracach. Przeczytała hymn i poprosiła o kopię. I tak ten tekst wykradł się z cichego pokoju Charlotte Elliotte. Został wydany w tym samym roku w „Śpiewniku Inwalidów” razem z jej 115 utworami. Ostatecznie ten hymn przyniósł większy zysk niż wszystko, co zostało zebrane z bazarów i innych projektów pastora Elliotta.

W sumie Charlotte Elliott napisała ok.150 hymnów. Jest uważana za jedna z większych angielskich pieśniopisarek. Mówi się, że po jej śmierci znaleziono ponad tysiąc listów od różnych ludzi z całego świata, co pokazywałoby, ile ta pieśń znaczyła w jej życiu.

Muzyka „Woodworth” skomponowana przez znanego amerykańskiego muzyka gospel, Williama B.Bradbury’ego była za pierwszym razem użyta do hymnu „The God of Love…”. Lata później inny twórca pieśni gospel, Thomas Hastings połączył nuty Bradbury’ego z tekstem Ch.Elliott.

   Emilia Komraus

Przychodzę grzeszny

1.Przychodzę grzeszny, nędzny tak,

Że mi odwagi w sercu brak,

Lecz widzę Twej miłości znak!

O, Ty mnie przyjmiesz, Jezu mój!

2.Przychodzę pełen win i wad,

Odarty z niewinności szat,

Ach, zwiódł mnie ten zdradziecki świat!

O, przyjm mię, przyjm, Jezusie mój!

3. Powracam z drogi błędnej, złej,

Przychodzę łaski błagać Twej,

Pociechy balsam we mnie wlej!

O, przyjm mię, przyjm, Jezusie mój!

4. Przychodzę korny, z skruchy łzą,

Ujmuję dłoń przebitą Twą;

Zgaś ognie, co w mej piersi wrą,

I przyjm mię, przyjm, o Jezu mój!

5. Przychodzę, Jezu, do Twych stóp,

Oderwać mnie nie zdoła grób,

Na wieki mię swym sługą zrób!

O, przyjm mię, przyjm, Jezusie mój!